Saydam.

Çağatayca’dan kopup dilimize yerleşmiş.

​

Bir süre kırık vazonun önünde oturdum. İnsan kırdığıyla ne yapacağını bilemiyor.

Süpürüp adi bir faraşla… (Ne büyük kötülük.)

Birleşmesine imkân da yok. (Beklemenin çirkin tarafı yine entropi)

Şifonyerin üstünde açılan boşluğa yeni bir vazo, resimlisinden çerçeve yahut? (Bu daha büyük kötülük)

Rabbim, ayaklarım adım atmak için yaptınsa, bana yön de vermeliydin.

Günlerdir bir küfür gibi oturuyorsam evde, elinde bir çiçekli vazo, kesinlikle gelmeliydin (yine Rabbim)

Deşip kaburgamı içinde taş mı var diye bakma (bir süredir şeffaf bedenim)

Not: Fragile! Fragile! Fragile!

Şiir eski madeni paralara benzer, geçmez.

Yeterince bekleyince antikadan işlem görür, şaşmaz.  

‘‘Kimselerin vakti yok durup…’’ (Telif içerir!)

Biri: Ne yazacağım şimdi?

Ben: Ne hissediyorsan onu?

Biri: Hiç!

Ben: Bu iyi bir başlangıç cümlesi.

Yine Ben: Şimdi bunu al, bununla şiir yap.

Sana Cumartesi gecelerini ayırdım. Kalan 6 gece ve 7 gün benim.

İşte bu miktar büyük hiç'liğim.

Beni tart, kütlesizim. Üfle rüzgâra karşı, pisi çiçeğiyim.

Beni al kendine, benimle sevgili yap.

Eş yap, baba yap iki çocuğa, okul okut beni, şiir söylet bana, şarkı dinlet

Sinemaların kalabalığında, telaştan kaybet beni

Sapa bir yola tabela dik beni (tercihen çıkmaz sokak)

Tercih et beni! İlk beni!

İhbar et beni: Bu soysuz sevmedi (ahlak polisinin vardır bununla ilgili bir masası)

Bu soysuz durmadı sözünde (yine)

Sonra terk et, beni

Şiirinde bir dize ol bu soysuzun

Daha bitmedi. En güzel cümleleri sona sakladım.

Fakat yazmak için birleşmesini bekliyorum vazonun [(hala) + (ilk ‘a’ şapkalı)]

09.09.2024